مىشد . بخشى از كتاب قانون ابن‌سينا ، الحاوى زكرياى رازى و الجامع لمفردات الادويه و الاغذيه نوشته ابن‌بيطار نيز به داروسازى اختصاص يافته است . معمولًا طبيب خود به بيمار دارو مىداد ، ولى گاه نسخه مىنوشت كه مىبايست از داروخانه‌ها - كه به صيدليه يا صيدنيه معروف بود - تهيه مىشد . « 1 » پزشكان مسلمان در معالجه بيماران افزون بر داروهاى گياهى ، از تركيبات شيميايى نيز استفاده مىكردند . « 2 » نمايش تصوير تصوير شماره 7 - شغل داروخانه‌دارى به‌وسيلهء تمدن اسلامى خلق شد كه اين شغل به سبب دانش و مسئوليت خاص خويش ، خود را كاملًا از آن دكه‌هاى داروفروشى عهد عتيق جدا ساخته و در سطح بالاترى قرار گرفت نظام پزشكى ، سرشمارى و امتحان پزشكى از ديگر ابتكارات پزشكان مسلمان بود . پزشكان در جامعه اسلامى نظام خاصى داشتند . آن نظام ، رئيسى داشت كه پزشكان را مىآزمود و به كسانى كه صلاحيت داشتند ، اجازه مىداد تا مطب باز كنند . ازجمله پزشكان مشهورى كه به رياست نظام پزشكى رسيدند ، مىتوان به سنان بن ثابت در بغداد و مهذب‌الدين دخوار در مصر اشاره كرد . همين امر درباره داروخانه‌ها نيز اعمال مىگشت و پس از امتحان‌هاى لازم ، پروانه كسب صادر مىشد . گاه از پزشكان ، سرشمارى نيز به عمل مىآمد . مثلًا در زمان المقتدر خليفه عباسى ، پزشكان بغداد بالغ بر 860 نفر بودند كه از طريق

--> ( 1 ) . سريل الگود ، تاريخ پزشكى در ايران ، ص 309 . ( 2 ) . جرجى زيدان ، تاريخ تمدن اسلام ، ص 606 .